Love_MorE 的个人资料~~++ ต้ อ ง อ ยู่ เ พื่ ...照片日志列表更多 工具 帮助

日志


10月18日

"นี่แหละความ...เหงา"

สำหรับบางคน . . . ที่บอกตัวเองไม่ได้ว่า
กำลังสุข หรือ เศร้า กับคำว่า . . . "ความรัก"



บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จักกับ "ความเหงา"
เพื่อที่วันหนึ่ง . . . ความเหงาจะผลักดัน คนสองคนเข้าหากัน
เพื่อลดช่องว่างให้กันและกัน สร้างคืนวันที่ดี ๆ ร่วมกัน
และเพื่อที่วันหนึ่ง โลกจะแยกให้พวกเขา "จากกัน" . . .
ให้ชีวิตวนกลับสู่
"ความเหงา"


บางเวลาในชีวิตหนึ่ง . . . โลกกำหนดให้หัวใจรู้จัก "ความเหงา"
ด้วยเหตุผลบางอย่าง . . . นั้นคือให้โลกใบนี้ยังคงมีความรัก
ดำเนินต่อความเหงา . . . ทำให้หัวใจสองดวงเชื่อมถึงกันด้วยความคิดถึง



แม้ในยามที่โลก . . . แยกคนทั้งสองให้ห่างกันไป ไกลแสนไกล . . .
ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป . . . ท่ามกลางความโดดเดี่ยว
แต่ภายใต้เปลือกตาอันมืดมิด ความทรงจำ จะกลับชัดเจนขึ้นเสมอ
ในวันที่ ความเหงาทำให้เราคิดถึง . . .


ความรัก . . . คือ อาวุธชนิดหนึ่ง
ที่เราหยิบมันมาเเล้วค่อย ๆ กรีดใจของตัวเอง อย่างช้าๆ
สุดท้าย . . .ก็มีแต่เราเท่านั้นที่จะเจ็บปวด แค่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว
ความคิดถึง . . . ได้พาให้ฉันสัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา
ได้นำพาฉัน ก้าวเข้าสู่โลกแห่งความว่างเปล่า และโดดเดี่ยว



ความคิดถึง เศร้า . . . แต่หวาน งดงาม . . . แต่ทุกข์
และเมื่อฉันได้คิดถึงเธอ ขอให้ความคิดถึงของฉัน จงเดินทางไปให้ถึงเธอ
ให้เธอได้รับรู้ถึง ความเศร้าที่แสนหวาน  . . . ความงดงามที่เจือรอยทุกข์
และเมื่อนั้น  . . .
เธออาจจะมองเห็นฉันได้แย้มยิ้ม อยู่ในหยาดน้ำตา ก็เป็นได้
 
001%20(38)
10月6日

เคยรู้สึกไหม

เคยรู้สึกไหมว่า . . . 
หมดกำลังใจกับคำว่า . . .  ความรัก
เมื่อหัวใจที่ให้เขาไปแล้ว . . .  กลับไม่ได้รับการดูแลเลย
จนมันกลายเป็นแค่ละอองฝุ่นเล็ก ๆ  . . .  ที่ไม่มีใครสนใจ
 
++++++++
 
เคยรู้สึกไหมว่า . . .  เหงาเหลือเกินทั้ง ๆ ที่ยังมีเขาอยู่
แต่รู้ไหมล่ะว่า . . .  เขายังมีเราอยู่หรือเปล่า
เจ็บไหม? ที่หัวใจอันบอบบางของเรา. . . .ถูกทำร้ายแบบนี้
รักเขามากและยอมทนเจ็บกับมัน

++++++++
 
ลองถามตัวเองดูนะว่า . . . เราได้ดูแลหัวใจตัวเองบ้างหรือเปล่า
กลับมาเถอะ . . . เอาความรักและหัวใจอันบอบบางกลับมา
พักเสียบ้าง  . . .  พักที่ตัวเราเองนี่แหละ
เพราะไม่มีใครที่จะรักดูแลเราได้ . . . เท่ากับเราดูแลตัวเอง
 
++++++++

อย่าปล่อยให้ใจต้องปวดร้าว จนเยียวยาไม่ได้
อย่าให้เวลาสูญเปล่าไปโดยไร้ประโยชน์
สู้กับตัวเองและหัวใจของเราให้ได้
+++++++

10月4日

ทำไม...ทำไม

อยากบอกว่าสับสนไปหมดแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา?
ใครคือคนที่ผิด. . . เราหรือว่าเขาคนนั้น
เราผิดที่เราไม่ห้ามใจตัวเอง. . .
เราผิดที่เราหลงรักเขา. . .
เราผิดเหรอ? . . . ที่ห้ามใจของตัวเองไม่ได้
 
///////////
 
ทุกครั้งที่ผ่านมา เราเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้กับตัวเอง. . .
มากกว่าที่จะเอ่ยบอกใครคนนั้น ที่เราแอบรัก เพราะเรากลัว. . .
กลัว. . . ว่ามันจะไม่มีวันดีๆอย่างเมื่อวานอีกแล้ว
กลัว. . . ว่าความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้มันจะหมดไป
กลัว. . . ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
 
/////////////

แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ได้เห็นหน้า ได้พูดคุยบ้างก็ยังดี
. . . ไม่ต้องการมากไปกว่านี้เลย
จนวันที่เรามีตัวจริง  ความรู้สึกนี้ก็หายไป
จนเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่า. . . มันเป็นอย่างไร
ลืมรสชาติของความเจ็บปวดของการแอบหลงรักใครสักคน
โดยที่เขา ไม่มีวันรู้ว่ามันเป็นอย่างไร 

//////////

จนวันนี้ . . .วันที่เราได้เจอเขาคนหนึ่ง
เหมือนคนทั่วๆไป ไม่มีอะไรเด่น
นอกจากความมีมนุษย์สัมพันธ์ดี ที่มีให้ ความมีน้ำใจที่เต็มเปี่ยม
ตลอดเวลาที่ผ่านมา  ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นระหว่างเรากับเขา

//////////

มันก็ระบุไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นอะไร
"เพื่อน" หรือ "คนพิเศษ" ทุกอย่างมันไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น
ใช่ก็ไม่ใช่ จะไม่ใช่ก็ใช่
ไม่อยากเออออไปเอง ว่าเขามีใจให้. . . ว่าเขาสนใจ

//////////

เพราะเขายังทำแบบนี้กับอีก 10 คนอื่นๆ ไม่ได้แตกต่างจากเราเลย 
เขาผิด. . . แล้วผิดเพราะอะไรล่ะ ไม่รู้เหมือนกัน?
ส่วนเราผิด. . . ที่มาคิดเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อน
ผิด. . . ที่ไม่ยอมห้ามตัวเอง. . . ไม่รู้เหมือนกันเพราะอะไร 

////////

บอกตามตรงว่า . . เสียศูนย์มาก
เรียกว่าเสียการทรงตัวไปเลยล่ะ ณ ชั่วโมงนี้
คิดไม่ออก บอกไม่ถูก และไม่มีอะไรจะพูดเลยแม้แต่คำเดียว
มันตื้อๆๆ ตึ๊บๆๆยังไงบอกไม่ถูก เหมือนโดยไม้หน้าสามตีหัว
สุดท้ายมันเลย กลัว. . .  แต่ไม่รู้ว่ากลัวอะไรเหมือนกัน 

////////

ที่คิดว่าเขามีใจให้เรา. . .มันกลับไม่ใช่
เราได้แต่ถามตัวเองว่า . . .
"ทำไมเขาไม่เลือกเรา"
"ทำไมเขาไม่รักเรา"

"ทำไมเขาทิ้งเราไปง่ายจัง"
"ทำไมความรักของเรา มันไม่มีค่าอะไรเลยเหรอ"
"ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำไมเขาต้องทำดี และเหมือนมีใจให้เรา"

/////////

. . . และ ทำไมทำไมทำไม อีกนับล้านที่มันวิ่งไปมาจนแทบจะบ้า
จนสุดท้ายมันก็ยังไม่ได้คำตอบ . . .
และมันยังคงเป็นคำถามที่ค้างคาใจ กับฉันจนกระทั่งทุกวันนี้…

ทำไมต้องเสน้ำตา...ให้กับเรื่องเดิมเดิม

พยายามจะอยู่คนเดียว พยายามไม่สนใจ
พยายามไม่เป็นอะไร ทำตัวเองให้แข็งแรง

แต่ความรู้สึก ก็ยัง ยังเหมือนเดิม
ต่อให้ทุกอย่าง ทุกอย่าง จะเปลี่ยนไป
 
-------------------------------

ทำไมต้องเสียน้ำตา อย่างง่ายดายให้กับเรื่องเดิมๆ
รู้สึก…ไม่เข้าใจตัวเองสักที
บางทีไม่รู้ทำไม ต้องเป็นคนที่อ่อนไหวทุกที
ร้องไห้…กับเรื่องเดิมๆอย่างนี้
 
-------------------

พยายามดูแลตัวเอง พยายามหลุดพ้นไป
พยายามจะทำยังไง ใจมันยังไม่แข็งพอ

กับความรู้สึก ที่ยัง ยังเหมือนเดิม
ต่อให้ทุกอย่าง ทุกอย่าง จะเปลี่ยนไป